Aidsfonds gebruikt cookies om het bezoek (geanonimiseerd) te analyseren om verbeteringen aan te brengen. Indien je hiermee akkoord bent, hoef je je voorkeuren niet te wijzigen. Meer informatie
Home  >  Nieuws  >  Interviews  >  

Maritza kwam uit Colombia

'Als ik basketball speel, vergeet ik even dat ik hiv heb'

MaritzaDe 25-jarige Maritza uit Colombia kwam op haar veertiende naar Nederland. Na een maand verdween haar moeder. Ze bleef met haar twee zusjes. In 2014 ontdekte ze dat ze hiv heeft. Van Aidsfonds ontvangt ze een subsidie om haar basketballessen te betalen.

“Niemand in mijn omgeving weet dat ik hiv heb. Alleen aan mijn psycholoog vertel ik hoe wanhopig en angstig ik soms ben. Van hem mag ik niet stoppen met basketballen. Gelukkig hoeft dat ook niet, want dankzij de subsidie van Aidsfonds kan ik de jaarlijkse contributie betalen. Basketbal houdt me op de been.”

Nooit gedacht dat hij hiv had

“Van mijn veertiende tot mijn zeventiende heb ik op allerlei opvangplekken in Nederland gewoond.
Pas toen ik een verblijfsvergunning kreeg, kon ik eindelijk mijn leven gaan opbouwen. Ik leerde een jongen kennen die me het gevoel gaf dat ik bijzonder was. Tegenover de hele wereld gedroeg hij zich arrogant, maar tegen mij was hij een echte gentleman. Hij nam me mee uit eten en trakteerde me op cocktails. Dat voelde wel goed."

"Na een paar weken nam hij me hij me mee naar een Bastion hotel. Hij betaalde 350 euro voor een kamer, echt veel geld. Omdat ik niet had verwacht dat we die dag seks zouden hebben, had ik geen condooms bij me. Hij ook niet. Misschien omdat hij zo zelfverzekerd was, kwam het niet in me op dat hij ziek zou zijn. Nu weet ik dat het twee kanten op kan gaan als je hiv hebt: je gedraagt je stoer en zelfverzekerd of je trekt je juist terug.”

Ik wist zeker dat ik dood ging

“Na een paar maanden bleek ik gonorroe te hebben. Toen die klachten verdwenen, kreeg ik koorts en huiduitslag. De huisarts zei: ‘Ik ga je op meer testen’. Ik wist niet dat hij daarmee hiv bedoelde.

Op de dag van de uitslag gedroeg de huisarts zich zenuwachtig. ‘Het is niet goed, maar het komt wel goed’, begon hij.
‘Ga ik dood?’ vroeg ik toen ik hoorde dat ik hiv had. Hij zei van niet, maar ik wist zeker dat hij loog. Ik dacht dat hiv een vorm van aids was. En aids kende ik van de nare beelden uit Afrika. Later pas leerde ik het verschil.”

Liever basketbal dan seks

“Ik ben behoorlijk down geweest na de diagnose. Ik kwam kilo’s aan en besloot toen het basketballen weer op te pakken. Ik deed het als kind al in Colombia. De sportclub vroeg een contributie van 275 euro per jaar. Ik kon dat niet betalen, want ik kreeg een tijdlang geen bijstandsuitkering. Via via hoorde ik dat ik bij Aidsfonds terecht kon voor een subsidie. Nu kan ik twee keer per week trainen."

"Basketbal is een soort sprookjeswereld waarin ik kan vluchten. Ik verander weer in dat stoere, onbezorgde meisje dat op straat in Colombia speelde. De adrenaline giert door mijn lichaam en mijn buik zit vol vlinders, alsof ik verliefd ben. Als ik moet kiezen tussen seks en basketbal, dan kies ik voor het laatste. Eigenlijk is er niks wat me blijer maakt dan dat.”

Maritza heet in het echt anders. Ze wil voorlopig niet naar buiten komen met haar verhaal. Daarom staat ze ook onherkenbaar op foto.

Financiële hulp van Aidsfonds

Dankzij jouw steun ontvangt Aidsfonds jaarlijks zo'n €1.500.000 van de Vriendenloterij. Daarmee kunnen wij mensen als Maritza helpen om hun leven met hiv iets dragelijker te maken. 

Meer over de Individuele Financiële Bijdrage van Aidsfonds >>

Word donateur van Aidsfonds