Discriminatie in de hiv-kliniek: "Trans personen weten niet waar ze naartoe moeten"

Een paar jaar terug dreigden de verplegers in een kliniek om stamoudsten te laten komen om mij naar de politie te brengen,” vertelt de 23-jarige Shanikwa. Als transgender vrouw ervaart ze veel stigma, ook in de zorg. Die is juist zo belangrijk voor haar, want ze leeft met hiv.  

“Artsen slingeren soms beschuldigingen naar je hoofd als ze vermoeden dat je seks met mannen hebt. Jullie veranderen onze kinderen in homo’s! Jullie verspreiden ziektes in ons land!,” herinnert Shanikwa zich. “Sommigen van ons pleegden zelfmoord. Ze wisten niet waar ze met hun medische problemen naartoe moesten.”

Leven op straat

Op familie terug kunnen vallen is er meestal ook niet bij. Toen Shanikwa’s ouders er achter kwamen dat ze een relatie met een jongen had, werd ze het huis uitgezet.  “Mijn vader zei dat hij onmogelijk de vader van een queer kon zijn. Dat deed ontzettend pijn en zorgde ervoor dat ik op straat moest wonen.”

Inmiddels woont ze niet meer op straat, maar Shanikwa worstelt nog altijd om aan geld en eten te komen. “Het is heel lastig om werk te vinden door het stigma. Ze willen iemand als ik geen werk geven.” Daarom verdient ze haar geld met sekswerk.

Veilige kliniek

In 2017 liet Shanikwa zich testen bij een door het Aidsfonds gesteunde lhbtq-vriendelijke kliniek. Daardoor kwam ze erachter dat ze met hiv leeft. “Dit was een heel moeilijk moment voor me en ik overwoog zelfs om zelfmoord te plegen. Maar door therapie die ik bij de kliniek kreeg begon ik te beseffen dat ik met hiv-medicatie een goed leven zou kunnen hebben. De medicijnen kan ik nu gemakkelijk via die kliniek krijgen.” 

 

Ontmoetingsplek

Shanikwa kleedt zich in het dagelijks leven als man en gebruikt haar geboortenaam om haar veiligheid te waarborgen. In transitie gaan durft ze niet aan.  Als ze uitgaat, is ze het meest zichzelf: dan gaan de hoge hakken en de jurkjes aan, lacht ze.
Maar ook d
e kliniek biedt een veilige omgeving. Het is een ontmoetingsplek voor de lhbtq-gemeenschap. “Ik ontmoet er andere trans personen en homo’s die met hiv leven. Hierdoor besef ik dat ik niet de enige ben en helpen we ook elkaar omdat we in hetzelfde schuitje zitten."

Shanikwa hoopt dat er meer lhbtq-vriendelijke klinieken in Kenia zullen komen, en dan vooral ook in de sloppenwijken. “Nu weten queer mensen zich vaak geen raad als ze geen geld hebben om met de bus naar de kliniek in het centrum van Nairobi te reizen, bang voor stigmatisering en discriminatie.”

Hulp op afstand

Gelukkig is er sinds kort ook hulp op afstand:  op het One2One-platform, dat met de steun van Aidsfonds werd ontwikkeld, kunnen alle Keniaanse jongeren oordeelvrije informatie vinden en chatten, sms-en of bellen met een counselor. Shanikwa belt regelmatig. “Ik kan daar allerlei specifieke gezondheidsvragen stellen en de counselors zijn super aardig en behulpzaam.” Ze verwijzen door naar veilige locaties voor zorg in de kliniek wanneer nodig. En tijdens de lockdowns brachten medewerkers hiv-medicijnen naar mensen die hun pillen niet konden ophalen.

Shanikwa hoopt dat iedereen in Kenia de lhbtq-gemeenschap zal gaan accepteren, net als de medewerkers in de kliniek. “Want samen kunnen we van Kenia een mooier land maken.”

Interview: Andrea Dijkstra
Fotografie: Jeroen van Loon

Stop aids en red levens

Jij kunt nu helpen met een donatie. Geef om Shanikwa en al die andere mensen die worden uitgesloten. Zij hebben jouw hulp nu harder nodig dan ooit. Elk bedrag is welkom. Help je mee?

 

ja, ik help mee

Aidsfonds gebruikt cookies om de website goed te laten functioneren, webverkeer (geanonimiseerd) te analyseren, socialmedia-filmpjes en -posts te tonen en gericht te kunnen adverteren. Je geeft toestemming voor deze cookies door op accepteren te klikken. Ben je niet akkoord, wijzig dan je voorkeuren. Meer informatie