“De hulp kwam voor Christopher net op tijd”

Christopher kan zich zijn vader niet herinneren. Hij was nog maar drie toen die overleed aan de gevolgen van aids. Een paar jaar later stierf ook zijn moeder. De inmiddels tienjarige jongen weet nog hoe verdrietig hij was tijdens haar uitvaart. “Ik besefte dat nu niet alleen mijn vader, maar ook mijn moeder dood was.”

Zijn oma, Ruth van 64, denkt ook met veel verdriet terug aan de tijd waarin ze eerst haar zoon en toen haar schoondochter verloor. En dat bleek niet alles. Terugkijkend beseft ze dat haar kleinzoon jarenlang heeft geleefd met hiv. En daarom zo ontzettend ziek en mager was. Dat hij daarom steeds zo hoestte.

“Zonder de hulp van de gezondheidswerker was dit me nooit geluk”

De klachten van de kleine Christopher begonnen een paar maanden na de begrafenis van zijn vader. Christopher woonde op dat moment al bij zijn moeder. Zij hertrouwde na een aantal jaar.

Oma Ruth: “Ik vermoed dat zij tegen haar nieuwe man niet open was over haar hiv-status. En dat ze daarom geen hiv-remmers nam en ze ook niet aan Christopher gaf.”

Oma denkt dat hij ze ooit wel kreeg, maar weet het niet zeker.  Het taboe en het stigma rondom hiv en aids zorgt er in veel landen voor dat mensen niet open zijn over hun hiv-status. De angst om te worden uitgesloten door een partner, familie of zelfs een hele gemeenschap is te groot.

Hoop

Na het overlijden van Christophers moeder wordt de zieke wees al snel opgemerkt door Joseph, een door Aidsfonds getrainde lokale gezondheidswerker. Hij adviseert oma Ruth om zo snel mogelijk met de jongen naar een kliniek te gaan. Daar blijkt dat Christopher naast hiv ook tuberculose heeft.

“Ik schrok enorm toen ik hoorde dat Christopher hiv had. En dat hij zo ziek was omdat hij geen hiv-remmers kreeg”, vertelt Ruth.” Ik was doodsbang dat mijn kleinzoon ook zou sterven.”  

Joseph weet de oma gerust te stellen: als de jongen vanaf nu elke dag hiv-remmers neemt, kan hij volledig herstellen. Ruth: “Joseph beloofde dat hij mij daarbij zou helpen.”

Pillen slikken

Voor oma Ruth was Joseph een enorme steun. “Ik kan niet lezen en schrijven, dat maakt het extra lastig om te begrijpen hoe het allemaal werkt met hiv-remmers. Joseph heeft het me gelukkig heel duidelijk uitgelegd dat Christopher iedere dag, zoveel mogelijk op hetzelfde tijdstip, zijn pillen moet nemen.”

Voor de kleine jongen was dat in het begin moeilijk. Christopher: “Het lukte niet goed; ik had het gevoel dat ik erin stikte. Joseph heeft me geleerd om eerst mijn mond met wat water te vullen, dan de pil erbij te doen en dan alles tegelijkertijd door te slikken. Zo lukt het wel.”

Ruth: “Joseph ondersteunde ons op alle fronten. Zo kwam hij vaak bij ons langs om te zien hoe het met Christopher ging. Hij gaf specifieke voorlichting voor kinderen, bracht soms medicijnen bij ons thuis of herinnerde ons aan doktersafspraken.”

Toekomst

Door de juiste zorg en aandacht is het hiv-virus bij Christopher nu volledig onderdrukt. Daardoor kan hij het virus niet doorgeven aan anderen. “Als ik dit allemaal alleen had moeten doen… dat was me nooit gelukt”, verzucht oma Ruth. “Dankzij Joseph leeft mijn kleinzoon nog.” Oma ziet de toekomst hoopvol tegemoet. Ze is erg trots op haar kleinzoon. “Ik hoop dat hij zal opgroeien tot een grote sterke man. En hopelijk kan hij later dan voor mij zorgen”, zegt ze lachend.

Ook Christopher is erg blij dat zijn oma nu voor hem zorgt. “Mijn oma is heel lief voor me. Ze zorgt heel goed voor me. Ik hou heel veel van haar.”