Homo en hiv in Indonesië: “Bij de steungroep voelde ik me eindelijk veilig.”

Het was bij toeval dat Alkar ontdekte dat hij hiv heeft. Via een datingapp verscheen de melding ‘gratis hiv-test’. “Het leek me wel een goed idee om een keer een test te doen, zeker omdat het gratis kon. Dus ik ging naar de kliniek en deed de test, hoewel ik geen klachten of symptomen had. Maar toen kwam de uitslag. In Indonesië worden mensen met hiv afgeschilderd als walgelijk en minderwaardig. Ze geloven dat hiv een straf van God is, omdat je homo bent. Dus ik vertelde het aan niemand.”

Discriminatie

“Na de uitslag bracht een hulpverlener me meteen in contact met een steungroep. Zij organiseren bijeenkomsten voor mensen die in dezelfde situatie zitten als ik. Dat was heel fijn: ik kon met hen praten over alles wat me bezighield, van medicatie tot de emotionele impact. Dat neemt niet weg dat ik veel piekerde; soms greep het me enorm naar de keel en zag ik het leven niet meer zitten.  Ik vond het vooral lastig dat ik mijn hiv-medicijnen overal mee naartoe te moet nemen, omdat mensen er dan achter kunnen komen.”

Toch bleek het onmogelijk om het geheim te houden, ontdekte Alkar toen hij voor een reguliere operatie naar het ziekenhuis moest. Daar zat hij bijna een dag te wachten. Niemand keek naar hem om. “Toen ik er uiteindelijk wat van zei, bleek dat ik me met mijn hiv-hulpverlener had moeten aanmelden. Maar dat hoorde ik pas na uren wachten.” Zo ontdekte Alkar dat mensen met hiv ook in de reguliere gezondheidszorg een andere behandeling krijgen omdat ze hiv hebben.

Ontslagen

“In die periode werkte ik in een restaurant in Bandung. Het lukt me niet altijd om mijn drukke werkschema te combineren met het ophalen van mijn medicijnen. Dus vroeg ik een vrije dag aan. Mijn baas wilde me die alleen geven als ik zou zeggen waarom. Ik vertrouwde hem, dus ik vertelde dat ik hiv heb. Dat ik op mannen val, hield ik uit voorzorg achter.

“Ik had verwacht dat mijn baas me zou steunen, maar dat bleek niet het geval. Hij ontsloeg me, omdat hij bang was voor de veiligheid van mijn collega’s. Hij vond dat ik het niet verdiende om hier nog langer te werken. Ik vertelde hem hoe het zit; dat er echt geen kans is op hiv-overdracht is in het dagelijks leven, maar daar wilde hij niks over horen. Hij werd heel boos en schopte me eruit.

“Toen ik een paar dagen later terugkwam om mijn kleding in te leveren, kwam ik erachter dat mijn collega’s ook wisten dat ik hiv had. Mijn baas had het dus aan hen verteld, dat kon niet anders. Ik voelde me verschrikkelijk en zó angstig. Want als zijn collega’s het al wisten, wie wist het dan nog meer? Nieuws, en zeker dit soort nieuws, verspreidt zich nu eenmaal snel.”

Welkom en verbonden

“Mijn ouders weten niet dat ik op mannen val en dat ik hiv heb. Ik ben bang dat ze er ooit achter komen. Ik voel me verdrietig dat het in Indonesië heel normaal is om door je ouders te worden veroordeeld.

“Ik ga ervanuit dat ze enorm schrikken als ze het horen, en me uit huis zetten. Daarom ben ik uit voorzorg op zoek gegaan naar opvang. En dat lukte gelukkig met hulp van een vriend, die me erop wees dat dat via de steungroep kon waar ik al bijzat. Dat was zó fijn.

“Ik voel me hier veilig, maar ook heel welkom en verbonden met iedereen. We snappen elkaar als geen ander. Dat is niet alles: een mediator zorgde ervoor dat ik nog wat geld terugkreeg van het restaurant én ik kreeg ook hulp bij het zoeken naar een nieuwe baan. Daarbij is de toegang tot veilige medische hiv-zorg veel makkelijker nu ik hierbij ben aangesloten.”

Trouwen

“Ondanks alles heb ik nog steeds hoop voor de toekomst. Dat komt vooral omdat ik steun krijg van mijn vrienden en van de mensen in mijn community. Maar als het om de liefde gaat, vind ik de toekomst nog spannend. Ik zou graag gelukkig willen worden met iemand en uiteindelijk ook willen trouwen. Tegelijkertijd weet ik dat ik daarmee totaal niet voldoe aan het ideaalplaatje van mijn ouders.”